De Herinnering

Vandaag zullen we het hebben over ‘De Herinnering’.

Je draagt de herinnering aan je Aloude Thuis in je, diep onder het oppervlak van je geest, diep onder het oppervlak van dat deel van je geest dat door de wereld is geconditioneerd en gefixeerd is op de wereld. Maar dieper in jezelf is er een grotere herinnering, is er een grotere Aanwezigheid, is er een grotere verbinding met je Spirituele Familie buiten deze wereld, die je hierheen heeft gezonden, op een missie, met een doel dat je moet vervullen.

Je hebt je verbinding met de Hemel niet verloren. In feite ben je verbonden met de Hemel, zelfs terwijl je door het universum dwaalt, levend in separation/”>Afscheiding, levend Afgescheiden van alles wat werkelijk is, wat permanent en tijdloos en eeuwig is. Maar wat tijdloos en eeuwig is, is niet wat je ogen zien, of je oren horen, of wat je handen kunnen aanraken.

Want je leeft nu in een ander soort werkelijkheid, een tijdelijke werkelijkheid—tijdelijk op een lange tijdschaal. Die heeft een begin, een midden en een einde. En op dit moment bevind je je ergens in het midden, want het einde ligt nog ver voor je en het begin ligt ver achter je.

Je bent als de ijsberg, zie je. Een deel ervan bevindt zich boven de waterlijn, maar het grootste deel bevindt zich eronder, buiten het zicht, verborgen, maar nog steeds volledig onderdeel van de structuur van wie je bent. En in feite is het de ballast van wie je bent. Het is het fundament van wie je bent. Het is wie je bent, in de tijdloze werkelijkheid.

Maar hier in deze wereld, op dit moment, ben je een persoon. Je bent een unieke identiteit—onderdeel van een cultuur, onderdeel van een natie, onderdeel van de gebeurtenissen van deze wereld op dit moment, geconditioneerd door deze wereld, gefixeerd op deze wereld, gedomineerd door deze wereld.

Maar diep onder de waterlijn, diep onder het oppervlak van je geest, bevindt zich de kracht van Kennis, de diepere Geest in jou. En deze Kennis bevat de herinnering aan je Aloude Thuis.

Op een bepaald moment, misschien in een moment van wanhoop of grote nuchterheid over je leven, of in een moment van grote vooruitziendheid en helderheid van geest, zul je deze herinnering voelen. Het is niet iets dat je je in beelden zult herinneren. Het is meer een dieper gevoel van verbondenheid, hoe het voelde om daar te zijn, en hoe anders dat is dan waar je nu bent—een compleet andere werkelijkheid, dat staat vast. En misschien zul je in deze momenten van grotere helderheid, waarin je niet geobsedeerd bent door de wereld of jezelf, deze dingen voelen, want ze leven op elk moment in je. Je kunt ze eigenlijk niet kwijtraken. Ook al dwaal je rond in tijd en ruimte, ze zijn altijd bij je.

En wanneer je dit leven verlaat, zul je terugkeren naar de herinnering en naar degenen die je de wereld in hebben gezonden, met grote helderheid over wat je hier kwam doen en grote zekerheid over of je het hebt gedaan of niet. Hier is geen straf, zie je. Geen verdoemenis, want dat is een menselijke creatie. Daar is alleen de herinnering. “Ah, ja, ik was in die wereld, op die plek.”

Maar hier, op dit moment, is de herinnering zo belangrijk omdat ze je — bewust — je verbinding met de Hemel begint te herstellen, en met deze verbinding heb je een reddingslijn die je kracht en doel, kracht en moed geeft.

Vóór dit moment ben je een product van je cultuur, alsof je binnen deze cultuur opnieuw bent gevormd—gedomineerd door anderen, je familie, je vrienden, de verwachtingen van de samenleving, en zelfs door de fysieke krachten in je lichaam.

Maar nu begint een ander groot deel van je leven in je bewustzijn naar voren te komen. Je bent niet langer alleen het topje van de ijsberg boven de waterlijn. Je wordt iets diepers, sterkers en groters—meer substantieel in de wereld dan dit kwetsbare wezen dat je vandaag bent, onafhankelijker, minder beïnvloed door de turbulente en tragische wereld om je heen, minder aangetrokken door verlangen en minder ontmoedigd door catastrofes.

God heeft de Nieuwe Openbaring in de wereld gezonden voor deze tijd en voor de tijden die komen gaan. Zij biedt je de toegangspoort tot herinnering door het doorlopen van de Stappen naar Kennis, waarbij je je wereldse geest verbindt met de diepere Geest, de onsterfelijke Geest, in jezelf. En daarmee komt, misschien in kleine stapjes, hier en daar, de herinnering aan je Aloude Thuis, in gevoel.

Je herinnert je niet hoe het eruitziet, want hoe het eruitziet is niet hoe deze werkelijkheid wordt afgebeeld. Maar je herinnert je dat je bij bepaalde individuen en aanwezigheden was met het onmiddellijke en heldere begrip van wat je doet en waarom je in de wereld komt. Dit maakt allemaal deel uit van de herinnering.

Daarachter ligt de Schepping zelf, tijdloos, onvoorstelbaar vanuit het perspectief waarin je je nu bevindt. Alles wat onsterfelijk is, is onvoorstelbaar voor een geest die in tijd en ruimte is geschapen. Daarom kun je je de Hemel niet voorstellen. Of als je het probeert, zoals veel mensen doen, wordt het een soort voortzetting van je leven op aarde, alleen dan veel beter natuurlijk, maar uiteindelijk uiterst saai en eentonig. Want als het leven altijd goed is, houdt het op een aangename ervaring te zijn.

Maar je Aloude Thuis verschilt hier volledig van, zie je, en daarom kun je je daar geen voorstelling van maken. Maar je kunt de kracht en aanwezigheid van Kennis in jezelf voelen: een Geest geboren uit de Hemel, een deel van jou dat God nooit heeft verlaten, je reddingslijn naar de Hemel en in deze wereld, in dit leven, het fundament van je kracht, je integriteit en de bewaarder van het grotere doel dat je hierheen heeft gebracht, en daarmee de herinnering aan en de herkenning van degenen die in het leven een noodzakelijke rol zullen spelen in de uitdrukking van dit doel.

Welke grotere kracht zou God je kunnen geven dan de herinnering? Want daarmee komt de kracht van je onsterfelijkheid, die de talloze lagen van angst, vrees, wrok en rancune begint te ontrafelen die zozeer deel uitmaken van je ervaring van het leven in Afscheiding.

Welk groter geschenk zou God je kunnen geven dan de herinnering aan wie je bent, waarom je kwam, wie je gezonden heeft en wat het betekent om in de wereld te zijn, om te leven met een groter doel en een missie voor je aanwezigheid hier?

Terwijl je de Stappen naar Kennis doorloopt, terwijl je Kennis toestaat je leven te hervormen en de herinnering om je kracht, moed en integriteit te schenken, zul je naar anderen kijken alsof ze in ketenen leven—gebonden aan hun ideeën, verdwaald in hun angsten en hun fantasieën, overtuigd van hun waanideeën, in een poging gelukkig te zijn, in een poging zich op hun gemak te voelen, in een poging zich veilig te voelen, maar zich altijd onzeker voelend, zich altijd ongemakkelijk voelend, altijd gedreven door angst.

Hun benarde situatie, die vroeger jouw benarde situatie was, wordt nu steeds duidelijker, en je zult met mededogen naar hen kijken, want je zult hun dilemma duidelijker zien. Je zult de realiteit van het leven in Afscheiding, gescheiden van je Aloude Thuis en alles wat daar bestond, duidelijker zien. Maar nu ben je langzaam, maar zeker begonnen met de herinnering, terwijl je leven eenvoudig en helder begint te worden, terwijl je geest zich begint te openen vanuit zijn lange en gekwelde droom van Afscheiding.

Het is de herinnering. Het is het gevoel dat je niet alleen bent. De herkenning dat je niet echt verdwaald bent, zoals je vroeger was. Er is nu iets dat steviger is en meer blijvend in je, dat geloof en ideologie overstijgt.

Je kunt het voelen, en naarmate je het voelt, wordt het sterker en prominenter in je leven, waardoor het contrast ontstaat en je bevrijd wordt van voortdurende angst en zelfverloochening. Je waarden veranderen. Je prioriteiten veranderen, op natuurlijke wijze, omdat je je begint te herinneren.

Terwijl je je herinnert, voel je de Hemel naar je glimlachen, en je oude angst voor God, je oude angst voor straf, je oude angst voor zonde, je oude angst om blootgesteld te worden aan de Aanwezigheid begint weg te smelten. Zoals ijs op de vijver, in de warmte van de Hemel begint het weg te smelten.

Nu heb je een anker om in de wereld te zijn die niet van de wereld is, maar die in de wereld moet zijn. Want je bent niet van de wereld, maar nu moet je in de wereld zijn. Maar je hebt dit anker nodig, zie je, anders drijf je af—af op de woelige zeeën van de wereld, verdwaald, ronddrijvend, onbekend voor jezelf en anderen.

Maar nu heb je zeilen en heb je richting. Nu kan je leven beginnen te bewegen zoals het bedoeld was om te bewegen, zoals het ontworpen was om te bewegen, zoals het bedoeld was om te bewegen. Langzaam, op momenten hier en daar, voel je het.

Maar de momenten nemen toe naarmate je de Stappen naar Kennis doorloopt. Naarmate je je geest tot rust laat komen; naarmate je leert leven zonder voortdurende angst en onzekerheid; naarmate je elke dag bevrijding vindt van zelfverloochening en twijfel aan jezelf; naarmate je bevrijd wordt van ongezonde relaties met anderen, ongezonde gewoonten in je eigen denken en gedrag, nemen de momenten van herinnering toe, worden ze meer alomtegenwoordig, worden ze meer de achtergrond van je werkelijke leven. In plaats van slechts een vluchtig moment hier en daar, worden ze de grond onder je voeten, ballast voor je schip, zodat het de winden van de wereld kan weerstaan en met zekerheid over de woelige zeeën kan varen.

Wat zou God je kunnen geven dat nog groter zou zijn dan dit? Rijkdom? Romantiek? Om je verbondenheid met Afscheiding te verdiepen, om je gehechtheid aan dingen die geen betekenis of waarde hebben te verdiepen?

Hoe zou God je gemoedsrust kunnen geven als je geen idee had wie je bent? Of waarom je hier bent? Of wat je moet doen? Of waar je heen moet? Welke geruststelling zou God je werkelijk kunnen geven die verder gaat dan de kracht van Kennis en de herinnering?

Terwijl je deze berg beklimt, zal je angst voor de Hemel verdwijnen. Je angst voor de dood zal beginnen te vervagen. Nu, terwijl je verdergaat, is het je richting die belangrijk is, en je wilt niet dat die wordt bedreigd of vernietigd.

Je toekomst in de Hemel is verzekerd. Er zal geen Hel en verdoemenis zijn. Maar je succes in dit leven is afhankelijk van het herkennen en vervullen van je missie, en het ontdekken van die individuen die hier een belangrijke en noodzakelijke rol zullen spelen.

Dit zal je focus worden. De angst die in je leeft, is dan ook de angst dat je deze missie misschien niet zult kunnen vervullen, of dat je afgeleid raakt zoals voorheen, of dat je leven in duigen valt, of dat je gezondheid het begeeft.

Je focus ligt hier heel anders. Nu ligt je focus op het volgen van de richting, met een groeiend begrip van wat die richting is en wat ze niet is, waar ze naartoe moet en waar niet, wie erbij betrokken is en wie niet. Zie je, het is niet alleen een definitie. Het is het opruimen van datgene wat er niet thuishoort, datgene wat niet van jou is, datgene wat zich aan jou heeft vastgehecht of datgene wat je in je vorige leven aan jezelf hebt vastgehecht.

Naarmate deze dingen wegvallen en je helderheid krijgt, wordt je richting duidelijker, zekerder en substantiëler. Het is niet alleen het eindpunt dat belangrijk is. Het is de ontdekking, want dit is wat de Afscheiding in jou ongedaan maakt—je uiteindelijk bevrijdt van de ketenen van Afscheiding, je uiteindelijk de ogen geeft om te zien en de oren om te horen, je uiteindelijk ware verbinding schenkt. Want met de herinnering komt de ervaring van ware verbinding.

Zelfs als je helemaal alleen bent en je ware metgezellen in de wereld nog niet hebt gevonden, zul je voelen dat je gekend en gesteund wordt, dat je leven gewaardeerd wordt, om redenen die je niet kunt verzinnen maar die intrinsiek in je leven. Je zult dit weten met de herinnering, en de herinnering zal groeien naarmate je vordert in het ontvangen van Gods grote Openbaring voor de wereld.

Want hoewel alle eerdere Openbaringen de herinnering brachten, werden ze door de mens veranderd, bedekt met gebruiken en tradities die niets te maken hadden met de oorspronkelijke bedoeling van de Openbaring. Ze werden de cultuur. Ze werden de staat. Ze werden ieders ideeën. En de herinnering ging verloren, behalve bij degenen die voorbij al deze dingen konden kijken en vasthielden aan de ware Openbaringen zoals ze in vroegere tijden waren gegeven.

Maar nu hoor je de Openbaring onbezoedeld, onveranderd door de mens, onvervalst, zonder cultuur en politiek, en zonder menselijke wil, hebzucht en corruptie die de stroom vertroebelen. Want hier is het water helder en zuiver, en de Wil van de Hemel is daarin duidelijk zichtbaar. Dit geeft je de grootste kans om je weg te vinden, aan je bewogen verleden te ontsnappen en de herinnering te gaan ervaren.

Want hoe kun je je niet herinneren waar je [eeuwig] hebt geleefd? Hoe kun je je niet herinneren hoe dat voelde? Hoe kun je je niet herinneren wie je de wereld in hebben gezonden, wie je werkgroep vertegenwoordigen, je Spirituele Familie? Je huidige bestaan is als een zandkorrel, en je ware bestaan is als het strand dat zich uitstrekt zover het oog reikt. Hoe kun je je zoiets groots niet herinneren?

De waarheid is dat je dat kunt, en dat je het ook zult doen. Maar je moet je goed voorbereiden. Je moet de juiste aanpak hebben. Je moet de juiste begeleiding krijgen. En je moet hier in het leven relaties hebben die dit kunnen ondersteunen en voor jou weerspiegelen.

Daarom roept de Boodschapper mensen op om op bepaalde momenten bij hem samen te komen, zodat hij de Aanwezigheid en de Herinnering kan overbrengen en zodat jij, die je zo geroepen voelt, kunt herkennen dat je niet alleen bent en dat er relaties van ware betekenis zijn, niet alleen in één persoon, maar overal om je heen, terwijl je samenkomt in de Cirkel van de Boodschapper. Dit maakt allemaal deel uit van de Herinnering, zie je.

Want de kracht en de overtuigingen van de wereld zijn zeer sterk, zeer overheersend, zo overheersend dat ze de herinnering kunnen overschaduwen, zoals ze dat voor iedereen hier hebben gedaan totdat ze beginnen te ontwaken.

Dus God moet het pad wijzen. God moet de [Boodschapper] geven. God moet jullie herhaaldelijk, keer op keer, herinneren aan wat diep in jullie leeft, voorbij het oppervlak van jullie geest: de herinnering daaraan, en daarmee de herinnering dat jullie afkomstig zijn uit een Grotere Werkelijkheid, waarnaar jullie op een gegeven moment zullen terugkeren, wanneer jullie werk hier volbracht is, wanneer jullie dienst aan degenen die achterblijven voldoende vervuld is.

En je zult dit meenemen voorbij deze wereld, om je aan te sluiten bij hen die over de wereld waken. Want je sterft niet zomaar en gaat naar de hemel. Je voegt je bij hen die iedereen ondersteunen die achterblijft—je spirituele familie, je werkgroep. Zij zijn als beekjes die zich na verloop van tijd met andere beekjes verenigen, die zich verenigen met rivieren, die grote rivieren worden, die leiden naar de grote oceaan van Gods Liefde, Kracht en Aanwezigheid.

Je bent gezegend omdat je de Openbaring kent. Je bent gezegend omdat Kennis in je leeft, en zij blijft onbezoedeld door de wereld, en is niet bang voor de wereld, en is niet in de war over wat jou vandaag in de war brengt. En je bent gezegend omdat de herinnering aan je Aloude Thuis en aan hen die je de wereld in hebben gezonden altijd bij je is.

Zet dan nu de stappen naar herinnering. Zet nu dan de stappen naar Kennis. Ontvang in nederigheid en dankbaarheid de Openbaring voor deze tijd en de tijden die komen gaan.

Laat je hart en je diepere gevoel je in staat stellen te reageren. Sta toe dat je geest verward is, want die is al verward. Sta toe dat dingen onbepaald blijven totdat Kennis je het leven na verloop van tijd duidelijk kan maken. Sta toe dat je reis zich stap voor stap voor je ontvouwt, in plaats van een of ander geloof op te bouwen over wat hij is en wat hij zal betekenen.

Je hebt zelf de leiding over deze reis. Je zult je gedachten, emoties en je betrokkenheid bij anderen onder controle moeten houden, en hierin meer helderheid en onderscheidingsvermogen moeten brengen.

Maar de reis zelf word je geschonken vanuit iets dat buiten jezelf ligt. Want je weet niet hoe je de weg terug moet vinden. Je kunt die ook niet zelf uitstippelen.

Hij is mysterieus, net als de herinnering, net als Kennis in jou, net als de grotere werkelijkheid van jou die onder de waterlijn leeft, onder het oppervlak van de geest.